Kategoria: Recenzje

ETERNAL DEFORMITY No Way Out `15

„No Way Out” to ze wszech miar najbardziej zakręcony album po „Frozen Circus”, choć tylko po części jest to związane z warstwą muzyczną. Wciąż jednak można dostrzec, że kompozycje ETERNAL DEFORMITY są zasnute mrokiem, a ich osnową jest tajemniczość. Taki stan rzeczy pojawił się właśnie po wspomnianym „Frozen Circus”, które jak sama nazwa wskazuje, było kuglarskie, może bardziej „szyderczo wesołe”.

SLAVES OF EVIL Madness Of Silence `14

Minął chyba rok czy nawet 2 lat zanim zabrałem się za recenzje „Madness Of Silence”. Jednak, jeszcze przed otrzymaniem płyty usłyszałem bądź przeczytałem, że SLAVES OF EVIL zrobili niemały rozgardiasz swoim debiutem i że jest to sroga porcja gęstego jak smoła, bezlitosnego death metalu.

MORD’A’STIGMATA Our Hearts Slow Down `15

Przykład MORD’A’STIGMATA pokazuje, że w muzyce od rewolucji czasem skuteczniejsza jest ewolucja. Dwa lata po wydaniu bardzo frapującej płyty „Ansia”, dzięki której wielu słuchaczy (w tym ja) na nowo odkryło ten zespół, małopolska ekipa powróciła z epką stanowiącą kolejne ogniwo ich konsekwentej muzycznej ewolucji. Chociaż „Our Hearts Slow Down” składa się z zaledwie trzech utworów, przez czas ich trwania (30 minut) oraz to ile się w nich dzieje, wypada się nad nimi pochylić z należytą uwagą i atencją.

KILLING TECHNOLOGY #4 `13

Mam wrażenie, że Mateusz zrobił #4 „Killing Technology” dość szybko po poprzednim numerze, a o ile pamiętam, pisał mi, iż jest już trochę zmęczony tą nieustanną pisaniną do zina. W pracach nad tym numerem pomogli mu więc dwaj panowie: Krzysztof Mika i Piotr Danek, o których napisał wprost: „więźniowie”. Tak, są to koledzy zza krat. Na okładce mamy wklejone różne herby, krótki dowcip obrazkowy, a przede wszystkim logówki wywiadowanych zespołów.

KAT & ROMAN KOSTRZEWSKI Życie Po Życiu `07

Lepszy Rydz niż nic? Być może, ale odnoszę wrażenie, że można było jeszcze poczekać kilka lat z koncertówką KATa & ROMANa KOSTRZEWSKIego, zebrać większe środki, dogadać pomysł z wytwórnią, bo – w porównaniu z „Somewhere In Poland” – wydawnictwo „Życie Po Życiu” wypada blado. O ile na koncercie przed Ironami zespół grał w innych warunkach, miał określony czas i jakby na to nie patrzeć, pewnie większy stres, tak tutaj on był headlinerem i rozdawał karty.

WILDHUNT Descending `16

Zaskoczył mnie zespół WILDHUNT. Primo krajem pochodzenia. Drugie primo muzyką. Jakby wyjętą z końca lat 80-tych, niczym zapomniana stara płyta, którą ktoś odgrzebał i odkurzył. Austriacy bowiem popełnili dzieło „Descending”, które balansuje zgrabnie na pograniczu i thrashu, i speed, i heavy metalu. Jest to coś, czego możemy doświadczyć na wielu płytach z końca lat 90-tych, zarówno w Europie, jak i w Stanach.

KILLSORROW Little Something For You To Choke `16

killsorrow-little-something

Żałuję, że wszyscy liczący się zawodnicy zdążyli ubiec mnie w recenzji KILLSORROW, teraz mój tekst na pewno będzie wam przypominał wtórną litanię zachwyconego redaktorzyny. Cóż zrobić w tym ponurym świecie mnogości błyskotek, których jedynym zimnym-przedmiotowym celem jest odciąganie od wartościowych zajęć? Może ZABIĆSMUTEK taką płytą jak „Little Something For You To Choke”?

KULT MOGIŁ Anxiety Never Descending `15

Cóż może grać zespół nazywający się KULTEM MOGIŁ? Jeśli odpowiedzieliście: posępny, doom/death metal to macie rację. Taka przynależność gatunkowa nie jest dziwna, skoro jak wieść gminna niesie jedną z osób odpowiedzialnych za „Anxiety Never Descending” był Ataman Tolovy znany z takich wypustów jak GENIUS ULTOR, TURIN TURAMBAR i STILLBORN.

SACRO SANCTUS Ad Aeternum `16

Maltański łotr Albert Bell, który odpowiada w całości za twór o nazwie SACRO SANCTUS, lubuje się w pokazywaniu środkowego palca i ręki. Oskurowany, znaczy ubrany w skórzane odzienie pan hołduje starej szkole, gdzie liczyło się odpowiednie tempo, melodia i prostota przekazu. Nie mylić z prymitywizmem. Rozpoczynający płytę „Ad Aeternum” utwór tytułowy jest totalnym hołdem dla HELLHAMMER/CELTIC FROST, ze wskazaniem na CELTIC.

RAGEHAMMER The Hammer Doctrine `16

Jeśli przyjąć, że rację miał inżynier Mamoń wygłaszając w „Rejsie” słynne zdanie: „mnie się podobają te melodie, które już raz słyszałem”, to RAGEHAMMER stanowi najdoskonalszą muzyczną ilustrację tej tezy. Jednak mając do wyboru wysiloną oryginalność lub szczerą muzykę opartą na znanych i sprawdzonych patentach, zdecydowanie jestem za tą drugą opcją.