Na czele projektu KAUAN stoi Anton Belov, który śpiewa, gra na gitarze oraz syntezatorach, programuje perkusję. Współpracuje jeszcze z muzykami: Arturem Andriasyanem (klawisze, drugi wokal) oraz Lubovem Mushnikova (skrzypce) oraz kilkoma sesyjnymi. Debiutancka płyta zespołu zatytułowana „Lumikuuro” ukazała się nakładem BadMoodMan Music czyli sublabelu doom metalowej wytwórni Solitude. Przy czym ten pododdział zajmuje się znacznie bardziej alternatywną muzyką, odbiegającą od ciężkich brzmień. I tak album KAUAN rozpoczyna się interesującym intrem, po którym następuje wolny, smutny, acz melodyjny doom/dark/gothic matal z ciekawie zestawionym wokalem - skrzek dialoguje i zarazem kontrastuje ze śpiewem niemal kościelnym! Tak zabieg - screaming i czysty głos jest też obecny w kolejnych utworach (np. „Koivun Elama”). Tyle że z biegiem płyty grupa się zmienia, a dokładnie łagodnieje. Tych riffów znanych z „Aamu Ja Kaste”, „Lumikuuro”, ostatecznie z „Savu”, które mają metalowe znamiona, jest w dalszej części krążka coraz mniej, a nawet zanikają, ustępują miejsca dzwonkowatym klawiszom, fortepianowym frazom, akustycznym brzmieniom, jakimś folkowym motywom, spokojnym fragmentom instrumentalnym. Przeważać także zaczyna ten czysty śpiew, pojawiają się skrzypce itp. Wówczas kapela coraz śmielej kieruje się raczej ku nastrojowości ambient, a nawet new age! Muzyka staje się wyjątkowo eteryczna. Co prawda słychać jeszcze te bardzo odległe blackowe echa (w screamie czy gitarach w „Syleilyn Sumu”), ale ogólnie w drugiej części albumu KAUAN zupełnie nie jest metalowy. Ciężkiej stylistyce przeczy również brzmienie, konstrukcja kompozycji oraz klimat. Generalnie dźwięki wypełniające „Lumikuuro” dobrze współgrają z pastelową, malowniczą okładką. Na koniec można dodać, że KAUAN wykorzystuje w tekstach język... fiński(!), który - zważywszy na kraj pochodzenia zespołu (tj. Rosja) - brzmi co najmniej dziwnie... A i sama nazwa grupy pewnie została odwzorowana z tytułu jednego z wydawnictw TENHI czyli formacji, która odcisnęła, podobnie jak AGALLOCH czy EMPYRIUM, duże piętno na „Lumikuuro”. [Kasia]