Holenderski FLOODSTAIN na płycie „Dreams Make Monsters” przygotował siedem piosenek utrzymanych w stylistyce klasycznego hard/stoner rocka, z odległym echem bardzo lekkiego metalu. Kłaniają się tu wpływy KYUSS i innych, podobnych formacji (QUEENS OF THE STONE AGE, FU MANCHU).  Jest to bezpretensjonalna muzyka - melodyjna, gitarowa, dość prosta. Zróżnicowanie w szybkościach objawia się w dynamicznych, umiarkowanych i wolnych tempach, ze znacznym udziałem ospałych i raczej nieciekawych balladowych fragmentów. Wokalista używa naturalnego głosu, z mniej lub bardziej przejmującą manierą. No a rozśpiewane, chwytliwe teksty typu „Love Is Pioson” to chyba wizytówka przesłania zespołu, który - jak widać - nie jest zbyt ważki. Do najbardziej interesujących momentów na albumie należą świdrujące riffy jak u TOOL`a rozpoczynające „Deathwish” oraz „Trailblazer” z groovem w stylu SOULFLY. W kilku utworach FLOODSTAIN sięga po tamburyn czy inne grzechotki, a w końcówce „End Of Trail” słychać coś jakby kobzę (początek jest akustyczny). Na „Dreams Make Monsters” jest kilka banalnych, w sumie niepotrzebnych utworów jak np. „Stray Dogs” i wspomniany „Love Is Pioson” - są one oparte na jakimś dawnym, walczykowatym motywie. Zaś „pościelówa” pt. „You Lose Alone” z bluesowymi elementami to pewien niewypał. Ogólnie sposób, w jaki FLOODSTAIN stosuje gitary, przywodzi na myśl hendrixowskie starocie i rockowe grupy z lat `70 typu WISHBONE ASH itp. Inna sprawa że przez to gitary i całe brzmienie płyta nie ma mocy. Ma za to dość duszną, osobliwie pustynną atmosferę. Generalnie wadą całego albumu jest straszna bezpłciowość. Nuda i przeciętność - te określenia dobrze pasują do FLOODSTAIN. Aż dziwi fakt, że ta kapela znalazła sobie wydawcę w postaci BadMoodMan Music czyli sublabelu Solitude Prod. „Dreams Make Monsters” odstaje stylistycznie i obniża poziom wydawnictw z tej wytwórni. No ale w tym zespole grają muzycy HEAVY LORD (doom/sludge), więc to wiele wyjaśnia i w sumie pasuje... [Kasia]