Okładka płyty „Poles” przedstawiająca młodą, piękną, niewinnie wyglądającą dziewczynę w białej sukni, z uniesionymi dłońmi, przez które gubi jaśniejącą wodę i pozostaje w symbiozie z przyrodą, w tle tęcza, zielona trawa, sarny..., dzięki tej całej swojej bajkowości i tajemniczości, trafnie odnosi się do muzycznej zawartości i całego tekstowego konceptu. Bowiem portugalski duet FACTORY OF DREAMS produkuje muzykę z marzeń... Dokładnie jest to gotycki, w pewnym sensie progresywny metal ze śpiewająca panią. Wszystkie kompozycje są przyjemne dla ucha i łagodne w swojej naturze, bez jakichkolwiek negatywnych emocji, za to bardzo intymne, uduchowione... Album  ma eteryczny, trochę odrealniony, taki elficki:-) klimat. No, po prostu jest piękny i na szczęście nie tak cukierkowy czy też przebojowy. Brzmienie i melodie są lepiej niż znośne... Jessica ma naprawdę ciepły, przyjazny głos. Wprawdzie sposobem śpiewania przypomina inne gotyckie wokalistki, ale cóż, taki to styl.  Aranżacje utworów są dość wykwintne, jeśli można tak powiedzieć, mają epickie znamiona. Te fortepianowe brzmienia i smyczkowe pociągnięcia naprawdę uwrażliwiają tę muzykę. Tylko w paru miejscach można zarzucić muzyce FACTORY OF DREAMS, że brzmi trochę plastikowo. Dotyczy to fragmentów z przewagą syntezatorowych efektów oraz elektronicznej perkusji. Większość utworów na  „Poles” ma konstrukcję typowej piosenki, na szczęście z refrenami, które - w swojej melodyce - nie są nadmiernie przebojowe. Co jednak ie znaczy, że nie wpadają w ucho... Samych ballad nie ma na płycie chyba wcale, choć sporo jest w tej muzyce przestojów, szmerów i wyciszeń. Gitary, na których gra Hugo, są oszczędne (bądź co bądź płyta jest przeważnie podbita przez instrumenty klawiszowe), ale zdarza się jednak kilka wyróżniających się partii solowych. Jeżeli ktoś ceni WITHIN TEMPTATION, THE GATHERING, THEATRE OF TRAGEDY, NIGHTWISH, no i słucha rocka neo progresywnego, polubi też FACTORY OF DREAMS. [Kasia]