Ciężko jednoznacznie stwierdzić, co jest tak magicznego w muzyce określanej mianem ambient. Odpowiedzi będzie prawdopodobnie tyle co słuchaczy, a każda będzie zgoła inna od szeroko pojętej definicji znajdującej się w muzycznej encyklopedii. Dla mnie tego typu sztuka to przede wszystkim emocje. Emocje zawarte w naszej podświadomości, marzeniach. Nie jest to twórczość łatwa do konsumpcji. Codzienność wyklucza jej istnienie. Ponury i przygnębiający nastrój pozwoli nam jednak zagłębić się w ten niepokojący i nadnaturalny stan zamyślenia… Także jeśli tylko nasz stan ducha ulega nagłej zmianie, a za oknem znika ostatni słoneczny promień jasności, należy wówczas sięgnąć po tego rodzaju twórczość. Doskonałym na tę okazję dziełem będzie twór DREAMERION, który urzeka stonowanym i lekko usypiającym pięknem poetycznym. Jakub Ernestowicz to niewątpliwie twórca obdarzony ogromną wrażliwością. Muzyka zawarta na płycie „The Pain Without Name” stanowi osobliwy opis śmierci, cierpienia i tęsknoty. Utwory zachowują pewien swoisty i często spotykany schemat dla tego rodzaju muzyki. Oprócz spokojnych i ledwo wyczuwalnych muśnięć opuszków palców wprawiających w ruch czarno-białe ząbki klawiatury, pojawiają się także nietypowe dźwięki: trąby, odgłosy przyrody, płacz dziecka czy głos samego Dreameriona?  Warto zaznajomić się również z pewnym konceptem samego albumu (istota ducha Dreameriona). Iście diabelski charakter dodaje pikanterii tej jakże delikatnej i niepokalanej przez inne niepożądane instrumenty muzyce. [Sabian]