Jeden utwór trwający 41 minut. Delikatny szum klawiszy plus jakiś wiatr czy fale. Cicho i nudno do usrania. W takim czymś pogrążył się już projekt VINTERRIKET:-(. Nawet nie ma na płycie „Zeit-Los:Laut-Los” gitary akustycznej, po którą Christoph dawniej zwykł sięgać; tylko te elektroniczne plumkania. Bez względu na to, jaki czas trwania widnieje na wyświetlaczu odtwarzacza, z głośników rozlega się to samo. Muzyka ta ciągnie się, jak flaki z olejem albo krówka mordoklejka. Ja pierdolę! To już nawet nie jest ambient, który tylnymi drzwiami wpełza do podziemnego światka, to raczej muzyka relaksacyjna. Błe, tylko ptaszków brakuje... VINTERRIKET wypuszcza kolejne krążki w częstotliwości gazety codziennej, więc w sumie nic dziwnego, że potencjał się wyczerpał. Właściwie można się już porzygać słuchając takich wypocin, podobieństwo jest zbyt duże, no i powtarzalność (w końcu zawartość „Zeit-Los:Laut-Los” to zremasterowany track z DVD „Kontemplative Antagonismen des Augenblicks”). Nuda, autoplagiat, brak rozwoju i w rezultacie uwstecznianie się - nie wiem, co to jest? Czy ktoś jeszcze kupuje te albumy? Czy ci przeróżni wydawcy wytworów autorstwa VINTERRIKET nie plajtują? [Kasia]