„The Angel” to druga i jak na razie ostatnia płyta w dorobku zespołu przypominającego HIRAX - STONE VENGEANCE. Jest to legendarna, heavy/thrashowa formacji z San Francisco, której korzenie sięgają lat `80, a w jej skład wchodzą czarnoskórzy muzycy. Album ten znów został wydany nakładem własnej wytwórni grupy. Ciekawe, dlaczego?!? Nie wydaje się jednak, aby było to zależne od jakiejkolwiek koniunktury. Po prostu trójka czarnoskórych muzyków od lat działa na pograniczu show buisness`u; po prostu robi swoje, z szaleńczą determinacją i konsekwencją, z dala od blasku reflektorów, od czasu do czasu grając koncertu u boku MANOWAR, POSSESSED, SLAYER, TESTAMENT, EXODUS itp. Krążek „The Angel” rozpoczyna się dźwiękami tubylczych bębenków i odgłosami dżungli w tle. Ale to jedyne tak jawne nawiązanie do afrykańskiego pochodzenia członków STONE VENGEANCE. Tytułowy utwór to pierwsza z kilkunastu żywych, bardzo melodyjnych, rozśpiewanych piosenek, z wpadającym w ucho refrenem, z czystym wokalem. Kolejne są równie gitarowe, z solówkami, lekkie, proste w budowie, nawiązujące zarówno do (hard) rocka, heavy metalu („Brains, Balls And Blood”, „I Vampyre”) - zarówno tego brytyjskiego, jak i amerykańskiego oraz do thrash`u. Ciekawym wyjątkiem jest długa kompozycja o znamiennym tytule „Stone Vengeance Blues”, którego nie powstydziliby się amerykańscy bluesmeni z lat `70. Ponadto w „The Stroll” STONE VENGEANCE składa hołd THE ROLLING STONES, a „Pyro” rozpoczyna się rock`n`roll`owym motywem. Poza tym przez płytę przewija się trochę nietypowych brzmień: sfuzowana gitara w „Babylon Gwan Down”, „Law” - w całości balladowo, akustyka w miniaturce „...And Just A Touch Of Rag” i kompozycji „Tears By A Grave” w stylu Roger`a Waters`a. A gdy panowie nie śpiewają normalnie, tylko przemawiają, albo się przekrzykują, to już w ogóle robi się „gangsta” klimat, w stylu „Vice City”...! Muzycznych i nie tylko dźwiękowych odniesień jest więc sporo... Ale STONE VENGEANCE doskonale odnajduje w tym swoją własną twarz! [Kasia]