THEATRES DES VAMPIRES – gotycki rock/metal

theatres.des.vampires_logo

 

Theatres des Vampires powstał w Rzymie w 1994 roku. Swój początek wziął z Sepolcrum, undergroundowego zespołu z początku lat 90. Założycielami byli Alexander (Lord Vampyr) i Roberth (Morgoth). Alexander ze zmiennym szczęściem próbował działań muzycznych od 1989 roku. Kurtyna w Teatrze Wampirów po raz pierwszy uniosła się w 1995 roku wraz z wydaniem „Nosferatu, Eine Simphonie des Grauens”, połączeniem lodowatego podmuchu surowego black metalu z ciężkimi, gotyckimi tonami. Taśma zyskała sobie spore zainteresowanie i została rychło rozkupiona. W tym samym roku zespół przeżył pierwsze zawirowania, po pierwszym dniu nagrań kolejnego albumu z zespołu zdecydował się odejść perkusista, pociągając za sobą innych muzyków.

 

Osamotniony Alexander nie zaniechał jednak swej pasji, jaką była muzyka, co zaowocowało w 1996 roku albumem „Vampyrisme, Necrophilie, Necrosadisme, Necrophagie”, który nagrał praktycznie w pojedynkę. Skład wówczas wciąż się zmieniał, a Alexander i Roberth (który dołączył do niego po nagraniu „Vampyrisme, Necrophilie…”) próbowali znaleźć odpowiednich muzyków, którzy podzielaliby ich mroczną wizję muzyki. Do zespołu dołączył klawiszowiec Fabian (znany także jako „Necros”), który szybko potwierdził swój płodny potencjał twórczy, wzmacniając gotyckie elementy w muzyce Theatres des Vampires. Zespół był jednym z pierwszych, których muzyka w późniejszym czasie była okreslana jako Vampiric Metal. Horrorowy, gotycki wizerunek wspierany maniakalnym wyszukiwaniem wszystkiego, co miało związek z wampiryzmem uczyniło go bardzo spójnym z tematem i szybko zrodziło prawdziwy kult wśród fanów. W latach, gdy ich brzmienie było pod silnym wpływem gotyckiego, symfonicznego black metalu, rozwijało się wciąż w coś, co rzadko było spotykane u innych zespołów. W połączenie różnych wpływów muzyki gotyckiej, electro, muzyki klasycznej, opery i rocka. W kilka lat Theatres des Vampires wypracowali swój własny styl charakteryzujący się melancholijnymi kompozycjami, lecz nie pozbawionymi energii ciężkiego brzmienia. Styl, który nabrał ostatecznego kształtu zwłaszcza po dołączeniu do składu Sonii Scarlet – zmysłowej, wręcz lubieżnej kwintesencji wampirycznego klimatu.

 

Zanim to jednak nastąpiło, zespół zdążył jeszcze wydać w 1999 roku pod skrzydłami brytyjskiej wytwórni Blackend Records album „The Vampire Chronicles”, który to charakterystyczną mieszanką złowieszczej wytrawności i satanistycznej dzikości, utorował zespołowi drogę na międzynarodową scenę metalową. Kolejnym krokiem na muzycznej drodze było wydanie w 2001 roku „Bloody Lunatic Asylum”, na którym to wspomniana wcześniej Sonda Scarlet w równie zmysłowym towarzystwie niejakiej Justine (mającej niebagatelny wkład przy powstaniu „The Vampire Chronicles”, jej prawdziwe imię to Consuelo – po prostu poezja) zapoczątkowały nowy rozdział w twórczości zespołu. Od tej pory z każdą nową płytą kobiecy wokal będzie zyskiwał na znaczeniu. EP-ka „Iubilaeum Anno Dracula” nagrana jeszcze w tym samym roku przy udziale obydwu wokalistek była na to dowodem.

 

Ci, którzy mogliby zarzucać Theatres des Vampires brak poczucia humoru, byliby zaskoczeni albumem z 2002 roku „Suicide Vampire”, który przedstawił cover hitu gwiazdki pop Kylie Minogue „I Can’t Get You Out of My Head” przeinaczony wampirycznie w „I Can’t Get You Out of My Grave”. Prawnicy pani Minogue mięli jednak nieco mniej poczucia humoru i wycofali pozwolenie na publikację w ostatniej chwili. Album musiał zostać cofnięty i reedytowany bez psotnego coveru.

 

Rok później doszło do nagrania całkowicie od nowa debiutanckiego albumu z 1996 roku ze skróconą nazwą „Vampyrisme”. Album ten zyskał całkowicie nową szatę graficzną, nowe aranżacje wsparte z właściwym sobie urokiem przez dynamiczny głos madame Scarlet, a także dwa utwory bonusowe nagrane w znamienitym towarzystwie wokalisty Christian Death – Valora Kanda oraz Giana Pyresa, ówczesnego gitarzysty Cradle of Filth.

 

„Nightbreed of Macabria” wydane w 2004 roku, to musicalowa podróż przez piękne, nieopisane jeszcze, groteskowe królestwo wyobraźni, które zawdzięcza nieco kinowym wizjom gotyckiego reżysera Tima Burtona. Ambitna symfonika i rytmiczne gitary prowadzą słuchacza przez dziwny, aczkolwiek urzekający świat Macabrii.

 

Po tym, jak Alexander opuścił zespół w połowie 2004 roku, by rozpocząć karierę solową, Sonya Scarlet została jedynym głosem Theatres des Vampires. Jej głos nie jest już jedynie tłem i może ona pokazać swój wyjątkowy talent. Koncerty zespołu wiele na tym zyskały, a fani przyjęli to z entuzjazmem. Wyglada na to, że to doskonały wybór dla idei zespołu i z Sonyą, jako frontmanką w przyszłości kolejne albumy charakteryzować się będą znacznym użyciem kobiecych wokali i bardziej romantyczną aurą. Potwierdzeniem tego z pewnością jest ostatania, jak na razie ich produkcja „Pleasure And Pain” z 2005 roku wydana przez Aural Music. Przepełniona symfoniką i chórami scena Teatru, na której główną rolę gra niepokorna, zmysłowa i drapieżna Sonya zachwyca, urzeka i zniewala swą magią. Świadkami tego wyjątkowego przedstawienia są Bruno Kramm z Das Ich, Flegias z Necrodeath, Dhiloz z Ancient oraz członkowie Ensoph i Stormlord, a także każdy, kto odda się we władanie tej mistycznej, pełnej erotyzmu i liryzmu sztuce.

 

W połowie 2006 roku zespół wydał oficjalne DVD, na które złożyło się kilka utworów zarejestrowanych podczas ich trasy koncertowej, wywiad z Sonyą, która streściła historię zespołu oraz ujawniła kilka ciekawostek, a także galeria niepublikowanych wcześniej zdjęć. Całość dopełniły dwa clipy do utworów „Lilith Mater Inferorum” i „Angel of Lust”. Z końcem roku 2006 zespół opuścił Roberto Cufaro, a zastąpił go Stephan Benfante.

 

Sukces zespołu przypieczętowało wiele koncertów na całym świecie. Najważniejsze z nich, to Vampiria III w Londynie (1999), Gods of Metal we Włoszech (2000), Gothic Treffen w Lipsku (2003) i Gotham w Londynie (2004). W 2003 roku zespół zagrał długą trasę z legendą muzyki gotyckiej, Christian Death, a ponieważ współpraca ułożyła się świetnie, jej przedłużeniem był wspomniany wcześniej udział członków Christian Death przy nagraniu bonusowych utworów na album „Vampyrisme”.

 

[źródło: www.theatres-des-vampires.republika.pl]

 

theatres.des.vampires_foto